De Bloem van Yde

Als je blogt heb je natuurlijk ook een naam nodig voor je blog. Maar ja, wat dan. Simpelweg MijnNaam.blogspot.nl vond ik echt de meest duffe oplossing. Maar hoe beschrijf ik mijzelf zonder mijn naam overal over de website te plakken? Ik ben sowieso niet zo interessant dat iedereen mijn mening moet horen. Vind je het leuk wat ik schrijf en hoe ik dat schrijf, lees dan vooral mijn blogs. Maar om nou te zeggen dat wat ik er voor iedereen toe zal moeten doen: Nee!

Afijn. Een blog, en naam, maar wat dan? Ineens moest ik denken aan de namen die ik vroeger kreeg. Van familie, vrienden, buren en andere dorpsgenoten. Trekdrop, slootgraver of getailleerde breinaald heb ik vaak voorbij horen komen. Ik ben namelijk lang en dun maar kan eten als een slootgraver. Vandaar. Mijn oma noemde mij vaak 'Het meisje van Yde'. Niet omdat ik veel overeenkomsten heb met het kleine uitgedroogde veenlijkje, maar omdat ik nu eenmaal in dat dorp ben opgegroeid. Maar ja, om mijn blog nou te vernoemen naar een mummie leek me ook niet ideaal.

Denkend aan mijn blog stond ik op het erf van mijn ouders te kijken naar een pasgeboren veulentje. In mijn ooghoek zag ik de oude buurman mijn kant op komen. "Dag bloem", zei hij vrolijk. Het muntje dat toen viel kon iedereen volgens mij horen. Bloem! Mijn voornaam is de naam van een bloem, daarom noemde hij mij altijd zo. De Bloem van Yde. Het klinkt wat mij betreft als een nieuw begin. Een nieuwe stap in de wereld van het bloggen.

Oude liefde

Voor ik met al mijn ambities en enthousiasme begon aan de opleiding journalistiek was ik columniste. Ik schreef onder andere voor mijn eigen blog, maar ook voor de website Pinkwoman. Bijna wekelijks verscheen er een blogje van mijn hand. Tot de dag dat ik ging studeren. Mijn columnistenbrein werd beteugeld. Ingehouden als een jonge wilde pony die voor het eerst een ruiter op haar rug heeft. "Ho!" Ik wilde journalist worden. Schrijven over wat ik zag in de wereld. Hoe ik de wereld zag. Maar het werd al snel duidelijk dat mijn tomeloze drift om mijn frustraties te uiten eerst moest bekoelen. Eerst leren schrijven, dan leren uithalen.

Inmiddels zit ik in het laatste traject van de opleiding. Ik moet tot mijn grote schaamte toegeven dat het inmiddels meer dan vijf jaar geleden is dat ik mijn laatste column heb geschreven. Ik vind het dan ook knap lastig om de pen weer op te pakken en met diezelfde drift te schrijven. Ze hebben me in die jaren geleerd een goede journalist te zijn. De columniste heeft plaatsgemaakt voor de waakhond. De factchecker. De brenger van het nieuws en de waarheid. Saai!

Met het diploma in zicht begon ik na te denken over wat ik nu eigenlijk wilde vertellen. 'Mensen laten zien hoe ik tegen de wereld aankijk', lees ik op het formuliertje dat ik in het eerste jaar heb ingevuld. Dat is waar ook. Als ik schrijf dat een meisje slachtoffer is geworden van een groepsverkrachting, dan wil ik de daders wel aan hun ballen ophangen aan de hoogste boom. Maar ja, dat zet je niet in een nieuwsbericht. En dát, lieve lezer, dat is precies waarom ik deze blog ben begonnen. Niets is fijner dan los gaan over dagelijkse ergernissen, het brengen van mooie verhalen en het uitschrijven van alles wat mij bezig houdt. Ik denk dat het tijd is om die teugels weer een beetje losser te laten. De tijd van dresseren is nu wel voorbij. Deze oud-columnist gaat het web weer bestormen! Maar eerst op zoek naar inspiratie...