Oude liefde

Voor ik met al mijn ambities en enthousiasme begon aan de opleiding journalistiek was ik columniste. Ik schreef onder andere voor mijn eigen blog, maar ook voor de website Pinkwoman. Bijna wekelijks verscheen er een blogje van mijn hand. Tot de dag dat ik ging studeren. Mijn columnistenbrein werd beteugeld. Ingehouden als een jonge wilde pony die voor het eerst een ruiter op haar rug heeft. "Ho!" Ik wilde journalist worden. Schrijven over wat ik zag in de wereld. Hoe ik de wereld zag. Maar het werd al snel duidelijk dat mijn tomeloze drift om mijn frustraties te uiten eerst moest bekoelen. Eerst leren schrijven, dan leren uithalen.

Inmiddels zit ik in het laatste traject van de opleiding. Ik moet tot mijn grote schaamte toegeven dat het inmiddels meer dan vijf jaar geleden is dat ik mijn laatste column heb geschreven. Ik vind het dan ook knap lastig om de pen weer op te pakken en met diezelfde drift te schrijven. Ze hebben me in die jaren geleerd een goede journalist te zijn. De columniste heeft plaatsgemaakt voor de waakhond. De factchecker. De brenger van het nieuws en de waarheid. Saai!

Met het diploma in zicht begon ik na te denken over wat ik nu eigenlijk wilde vertellen. 'Mensen laten zien hoe ik tegen de wereld aankijk', lees ik op het formuliertje dat ik in het eerste jaar heb ingevuld. Dat is waar ook. Als ik schrijf dat een meisje slachtoffer is geworden van een groepsverkrachting, dan wil ik de daders wel aan hun ballen ophangen aan de hoogste boom. Maar ja, dat zet je niet in een nieuwsbericht. En dát, lieve lezer, dat is precies waarom ik deze blog ben begonnen. Niets is fijner dan los gaan over dagelijkse ergernissen, het brengen van mooie verhalen en het uitschrijven van alles wat mij bezig houdt. Ik denk dat het tijd is om die teugels weer een beetje losser te laten. De tijd van dresseren is nu wel voorbij. Deze oud-columnist gaat het web weer bestormen! Maar eerst op zoek naar inspiratie...